Çocuklarla ilgili bir dönüm noktası var, bazı şeyler bir anda tersine dönüveriyor.Doğumdan kısa bir süre sonra en yakınındakileri tanımaya başlayan bebek, insanın içini eriten güzellikte bir ifadeyle yüzüne baktığı anne ve babasından hiç ayrılmak istemezken, bir dönüm noktasından itibaren bu kez anne ve babasıyla hiç vakit geçirmek istememeye başlıyor.
Küçükken suratına bakıp geğirip osurduğunda 'ayyy ne şirin, afferim çocuuma' diye alkışladığımız çocuğumuz, belli bir yaştan sonra ortalıkta pırt diye kaçırdığında 'aaa çok ayıp' demeye başlıyoruz.
Ufakken gelen misafirin memesine hop diye eliyle saldıran çocuğa keh keh diye gülünüp 'eh, biraz edepsiz bizimki de hihi' diye dalga geçilebilirken bir noktada 'yuh! terbiyesiz!' oluveriyor.
Öptükçe kıkır kıkır gülen çocuk, bir noktadan itibaren öfff diye öptüğün yeri silmeye başlıyor.
Yemeğini tükürüp durması, eline aldığı bir şeyi kafana fırlatması, suratına kusması filan gibi şeyler mesela, ne zaman sevimli olmaktan çıkıyor?
Bir nokta var oralarda bir yerde bütün bu değişimlerin gerçekleştiği, ama acaba hangi noktadır o, nedir, nerededir?
-----------------------------
Tamamen alakasız not: İki üçtür beleş stok fotoğraflardan alıp evirip çevirip idare ediyorum ama üşenmeyip kıçımı kaldırıp bir iki tane şey çeksem iyi olacak bu yazıların yanına koymalık...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder